Hoera! Ik ben geselecteerd als een van de makers voor De Ruimte, een heel tof project van de Gemeente Deventer in samenwerking met een groot aantal culturele organisaties waaronder Theater MIMIK en de Bibliotheek. Het uitgangspunt van De Ruimte is dat twee maanden lang steeds een andere kunstenaar op de geselecteerde residentieplek een week lang aan een project werkt. Aan het einde van de week zal het project worden gepresenteerd op een passende locatie. Ik zal me een week lang opsluiten op de residentieplek om van daaruit gesprekken met voorbijgangers aan te knopen en gedichten en liedjes te schrijven geïnspireerd door de gesprekken. Ik zal de voorbijgangers ook vangen met mijn camera en het geheel gaat 24 september om 20:00 in een mini voorstelling te zien zijn in de bibliotheek. Ik heb er alvast superveel zin in!
Zaterdag heb ik maar liefst 3x mogen optreden bij mini-festival PLAT, georganiseerd door kunstenaars van DE PLATAAN, die 10 jaar samenzijn vierden. Ik hoop dat het een jaarlijks terugkerend evenement wordt, want waar anders kun je met een stoomwals lino’s maken, is er gratis taart, hengel je woorden aan patatbakjes omhoog en zie je een toren van heuse circuskinderen? Hier vind je me, door Erwin Zijlstra, en ik sta er vóór een werk van diezelfde Erwin van Visuals by Nature. Volgens mij kun je wel zien dat het leuk was.
Het is een tijdje rustig geweest hier, omdat ik op allerlei plannen aan het broeden was en.. VAKANTIE AAN HET VIEREN WAS! Onlangs heb ik van fotograaf Erwin Zijlstra een spoedcursus analoge fotografie gehad, waarna ik in Oostenrijk en Frankrijk los ben gegaan met het verzamelen van wat er maar op mijn pad kwam. (Vooral mooie mensen kan ik vast verklappen). Mijn vader heeft altijd analoog gefotografeerd en we hebben regelmatig samen dia’s gekeken. Dat heeft mijn liefde voor het vangen en koesteren van het moment gevoed en ik vind het super tof om nu zelf te ervaren hoe het is om na geduldig wachten de ontwikkelde foto’s op te halen. Een van de foto’s die ik mooi vind geworden vind je hieronder.
Moos en de bergen
Het gave aan analoge fotografie is voor mij dat je, wanneer je het rolletje inlevert, niet precies meer weet wat er allemaal op staat en of het resultaat net zo bijzonder is geworden als het leek toen je het door de lens bekeek. Ik merk dat ik kritischer ben geworden op wat ik vastleg, omdat de ruimte op een rolletje beperkt is en het ontwikkelen best een prijzig gebeuren kan worden als je er niet zorgvuldig mee omgaat. Elk beeld moet het waard zijn om in handen te hebben.
Hoera! Aanstaande zaterdag draag ik maar liefst twee keer voor. De eerste keer tijdens Festival Uitgegraven in Deventer, een feestelijke dag vol muziek, theater en poëzie ter gelegenheid van een splinternieuw Grote Kerkhof. Dit is vanaf ongeveer 16:45. Ook stadsdichter Robin Bleeker en Luuk Harmsen zullen dan voordragen. De tweede keer die dag ben ik te vinden in Arnhem, bij theaterfestival Hoogte 80, in de tent waar de mensen van Grab Them By The Poëzie zijn geplaatst. Vanaf 20:45 ongeveer. Wordt leuk, komen dus!
In de lockdownperiode werd ik benaderd door het Deventer Vocaal Ensemble onder leiding van Elske te Lindert of ik een tekst voor hen zou willen schrijven die vervolgens op muziek zou worden gezet door hun vaste componist Hayo Boerema. De koorleden hadden er met elkaar over gepraat wat het betekende om al zo lang noodgedwongen niet samen te kunnen zingen en de woorden die vanuit deze brainstorm het meest naar boven kwamen deelden ze met mij, ter inspiratie voor mijn te schrijven tekst.
Aangezien ikzelf lange tijd in een klassiek jeugdkoor heb gezongen, -in het Enschedese Multiple Voices onder leiding van Lucy Oude Elferink-, en überhaupt zangeres ben vond ik het een mooi idee om me bezig te houden met wat zingen in essentie voor mij betekent en hoe het voelt/wat het kan betekenen om samen te zingen.
Er schoot me een herinnering te binnen van een koorreis naar San Francisco die ik als 14-jarige heb mogen ervaren: Op een zonnige dag vormden we daar op een enorm plein bij een kathedraal met de hele groep, zo’n twintig pubers, een cirkel met onze gezichten naar buiten gericht, oog in oog met de bezoekers van de kathedraal. Ik herinner me hoe mooi ik dat moment vond. We konden elkaar niet zien, maar wel horen. Samen zongen we, hoewel meerstemmig, als uit één stem en hoewel het kwetsbaar voelde -omdat je de anderen niet kon zien was het een beetje of je in je eentje zong-, voelde ik me via mijn handen en oren enorm samen, sterk en gedragen door de anderen.
Aan dit moment dacht ik terug terwijl ik me net als zo’n beetje heel Nederland, opsloot in mijn huis en me in stilte voorbereidde op de te schrijven tekst. Het resulteerde uiteindelijk in een gedicht die de titel Klankstad heeft gekregen en hieronder kun je het lezen. Hoe Klankstad door Hayo verklankt is heb ik, na veel uitstel om bekende redenen, eindelijk in het echt mogen ervaren tijdens het recente DVE concert in de Bergkerk op 1 mei. Wellicht mag de opname van het concert op een dag gedeeld worden of komt er nog een nieuwe opname, tot die tijd mag je van me aannemen dat het erg bijzonder was.
Klankstad
De lucht die ons het leven geeft verrijken wij van binnenuit met dat wat in ons leeft. We openen sluizen en alles komt vrij, herscheppen de ruimte in vreugde en pijn.
Trillende golven razen voorbij; zo klinken wij, zo klinken wij.
Woorden en klanken versterken elkaar, het ritme gebiedt om door te gaan. Kristallen pilaren verlaten de grond, de hemel licht op en wij zwellen aan:
Dit is een tijdelijk toevluchtsoord, hier ben je veilig zolang je ons hoort.
De lucht die ons het leven geeft verrijken wij van binnenuit. We openen sluizen en alles komt vrij, zo klinken wij, zo klinken wij tot iets ons de adem beneemt.
Het is er door de drukte van de voorbereidingen niet van gekomen om er aandacht op te vestigen, maar… SUPER HOERA: Vandaag is de eerste sneak peek van het nieuwe project dat ik met dwaalgenoot en muzikale held Yonga Sun ben begonnen in de lockdown. We heten waarschijnlijk Duikvlucht. Als onderdeel van het heuse Modulation in de Helling mogen we 10 minuten synth-, piano-, beat- en stemgeweld op modulaire synthesizer liefhebbers loslaten. Ik heb me laten vertellen dat het publiek niet netjes in een stoel op veilige afstand zit, maar rondloopt op het podium om alle lampjes, knopjes en toetsen die we doen knipperen, zingen en grommen te kunnen zien. Ik ben alvast heel erg benieuwd hoe het zal zijn en kijk nu al uit naar het moment dat we meer kunnen laten zien. Tot misschien wel vanavond in Utrecht!
Twee jonge Deventer schrijvers, Luuk Harmsen en Laurens van den Broek, organiseren aanstaande zondag 13 februari de tweede editie van Spreken met Consumptie, een literair programma in samenwerking met de Bibliotheek Deventer met als gasten Gershwin Bonevacia en -hoera!- ondergetekende. Het is een literair programma met een knipoog waar Deventer talenten vertellen over hun schrijfproces, zowel technisch als creatief en waar zij uitdragen uit eigen werk. Tegelijkertijd is er ruimte voor interactie met het publiek, muziek en een borrel. Ik heb er alvast zin in. Kom je ook?
Voor de tweede keer in de coronaperiode sprak ik met journalist en tekstschrijver Ingrid Bosman. Ze was benieuwd waar ik me sinds de vorige keer dat we elkaar spraken, toen het c-woord nog vrij nieuw was, mee bezighoud. Ze legde mijn plannen van toen langs de realiteit van nu en heeft het resultaat enorm mooi gevangen. Voor straks in Concordia met Tjitske Jansen en het Valerius Ensemble zijn er nog kaartjes voor de livestream te koop, de zaal is inmiddels bezet. Wie er live of online bij is: veel plezier alvast!
Op 18 december, de dag voor alles weer op slot ging, werd ik geïnterviewd door André Valkeman, een fijne journalist van De Stentor. We spraken naast gedeelde zorgen om de cultuursector over zaken die me hoop bieden: Nieuwe projecten zoals de samenwerkingen met muzikant Yonga Sun en kunstenaar Jeroen Hermkens, het ontdekken van de synthesizer en het vinden van nieuwe wegen, waaronder mijn werk als poëziedocent bij De Schooldichter. André verzocht een gedicht over mijn gevoelens rondom deze zoveelste lockdown en dat heb ik gemaakt. Het kreeg de titel Voorbij. Het gedicht werd door de redactie zo mooi bevonden dat het een plek kreeg op de voorpagina. Ik hoop dat je er troost uit put. De foto’s bij het gedicht en de voorpagina zijn gemaakt in een leeg MIMIK door Ronald Hissink.
We hebben nog geen naam, we hebben nog geen bandfoto en we hebben nog geen bio, maar we hebben al wel flink wat uren gerepeteerd in de voor mij nog best wel nieuwe wereld van live electronica. Die wereld is voor Yonga Sun, aka Mike Lee Birds, voorheen de drummer en live electronica man van mijn voorstelling Muntjes duiken tussen haaien, een stuk minder onbekend. Onder zijn bezielende leiding heb ik sinds een tijdje mijn eigen synthesizer gekocht en iedere dag leer ik meer over het maken van sounds en het switchen tussen alle schuifjes en knoppen die het magische ding rijk is. Aanstaande zondag geven we als splinternieuw duo een sneak peek van dat waar we ongeveer een jaar geleden mee startten en waar we voorlopig nog niet mee zijn uitgeëxperimenteerd. Je vindt ons in poppodium De Helling, als onderdeel van Modulation, live electronica in intieme setting en we hebben ons laten vertellen dat het nog wel eens uitverkocht zou kunnen raken, dus wees er snel bij voor kaartjes!
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we ervan uit dat je ermee instemt.
