Nieuwe persfoto!

1 maart, 2019

Hoera! Ik heb met dank aan de fantastische Femke Teussink een splinternieuwe persfoto voor mijn voorstelling Muntjes duiken tussen haaien :)

Tags: , , ,

Aanstaande huiskamertour

23 januari, 2019

Nieuws! Ik ga de komende tijd een huiskamertour doen om (delen van) mijn voorstelling Muntjes duiken tussen haaien, die vanaf september in premiere gaat, in intieme setting te proberen op publiek. Als je me wilt boeken ergens tussen nu en maart, kun je mailen naar: Nikolai@denieuweoost.nl en komen mijn piano, zingende zaag, liedjes en gedichten misschien wel bij jou thuis.

Inspiratiesouvenir // interview Cultuurmagazine

10 december, 2018

Voor het cultuurmagazine van de Provincie Overijssel werd ik geïnterviewd over een voorwerp dat symbool staat voor mijn reis naar Japan. Dit, omdat deze editie van het blad gaat over inspiratie buiten de eigen (lands)grenzen. Het werd de combinatie van een bijzondere schelp, waarover je kunt lezen in het artikel, en een foto die ik maakte in een hotelkamer met uitzicht op zee. We (fotografe Femke Teussink en ik) hebben ervoor gekozen om de foto uit Japan op mij te projecten op zo’n manier dat het lijkt of ik nog een beetje in daar ben, wel zo gezellig. Veel plezier ermee!

Tags: , , , ,

Grondpareltje

27 november, 2018

Tijdens een wandeling in de uiterwaarden van de IJssel vond ik dit grondpareltje. Mooi he?

Tags: , , , , ,

Fijne zondag!

25 november, 2018

Hoi! Heb je een fijne zondag? Ik best wel. Ik zit me in mijn badjas aan mijn bureau te bezinnen op de afgelopen tijd terwijl muziek van de buren door de muren komt en mijn verwarmingsbuizen borrelen en klateren als warme watervalletjes gevangen in staal. Het mag dan betekenen dat de boel ontlucht moet worden, ik vind het gezellig klinken. Het doet me denken aan kamperen aan zee, wat ik deze zomer in Japan zoveel heb gedaan. Soms was het water in de ochtend tot de scheerlijnen gekropen.

Nu het buiten zo koud is mis ik die zomer in Japan regelmatig. Tegelijkertijd voel ik dankbaarheid voor mijn plek in Deventer en het wisselen van de seizoenen. Ik geniet van de prikkende kou in mijn neus als ik buiten kom. Het voert me terug naar vroegere winters met mijn familie in Oostenrijk waar we banjerden door metershoge sneeuw, vuur stookten, glühwein dronken en sleeden over stijle wegen waar zorgzame Oostenrijkers matrassen om de bomen hadden gedaan om hen en ons te beschermen. De neus als tijdmachine.

Als je lang reist en een andere plek eigen maakt, tref je de plek waarin je terugkeert niet meer zo aan als voor je vertrek, deels omdat je thuis in jouw afwezigheid niet stil bleef staan, deels omdat je kijk op je eigen leven is beïnvloed door wat je elders zag en deed. Dat is me, meer nog dan ik had verwacht, overkomen. Ik begrijp nu dat het “Thuis”, waar ik zo naar zocht voor vertrek, iets is wat je zelf creëert, waar je ook komt. Soms doemt het pas op als je stopt met zoeken.

Zo voelde ik me pas echt ergens thuis toen ik de gedempte onderwaterwereld aan de westkust rond Tottori binnentrad en was het daar dat ik besefte dat ik me overal thuis kan voelen als ik er maar de mogelijkheid heb, naar de natuur of de zee uit te wijken als ik dat nodig heb. Om aan te haken bij de serie columns van Arnon Grunberg, gebundeld in zijn boek “Thuis ben je”: Thuis is waar ik tot rust kom, van de bossen in Twente tot de bergen in Oostenrijk tot de kust bij Tateyama. Natuurlijk gaat het daarnaast om de mensen met wie je je momenten deelt, maar alleen zijn is ontzettend belangrijk.

Hoe magisch en geheimzinnig de natuur ook is, ik vind haar niet vervreemdend. Wat ik wel vervreemdend vind, is hoe mensen samenleven en hoe ze hun leven vormgeven. Als ik over straat loop, bomen blad zie verliezen, families samen zie eten, me een voorstelling maak van al dat parallel geleefde leven, vraag ik me van alles af en verbaas ik me over nog meer. Ik snap niet hoe het mensen lukt, de dingen als vanzelfsprekend te zien. Hoe ze het leven kunnen blijven leiden waarvoor ze op een bepaald moment hebben gekozen en als iemand hen vraagt hoe het ze gaat, hoe ze dan: “zijn gangetje.” kunnen antwoorden. Ik zoek en duik en dender maar door en weet de helft van de tijd niet precies waar ik ben of waar ik blijf. Ik heb geloof ik nog nooit “zijn gangetje” geantwoord en wil ergens nooit echt weten wat de tijd me zal brengen (voor zover je daar überhaupt iets over kunt zeggen natuurlijk).

Nou, wat begon als een tekst om een indruk te geven van waar ik zoals over denk, heeft geleid tot iets wat terug zal komen in mijn aankomende voorstelling Muntjes duiken tussen haaien, die over een jaar ergens in een theater in Nederland te zien zal zijn. Heb het fijn tot die tijd!

Foto: Mendel Jonkers

Radio interview // optreden in Hiroshima!

4 augustus, 2018

Vlak voor ik naar Japan ging werd ik door Deventer radio en televisie geïnterviewd over de reden van mijn reis, de try-outs die ik deed o.a.in Theater Bouwkunde en de toekomst. Morgen treed ik in het Hiroshima Peace Memorial Park op in het kader van het vredesfestival ONE DREAM 2018, dat de hoop en de wederopbouw van Hiroshima viert en een vredesboodschap uitdraagt naar de rest van de wereld. Ik hoop dat mijn opa ergens mee kijkt en zal na afloop van het optreden een impressie van hoe het was met jullie delen.

Tags: , , , , , ,

Billentoetjes, menthol en beregende palmen

1 augustus, 2018

Goed nieuws: de tyfoon stelde weinig voor behalve een dagje regen. Het leverde een leuk beeld op, door de ramen van het strandpaviljoen waar ik noodles at. Ik ben nu in Hiroshima en het is er heet, maar fijn. Morgen mag ik piano spelen in een studio op een soort industrieterrein bij een producer die Murakami als achternaam heeft. “Ah, van de schrijver!” zei ik, maar hij had geen idee over wie ik het had. Wellicht rolt er een opname uit. Als het wat wordt zal ik dat uiteraard jullie kant op laten rollen. Heb gister een lieflijk midi keyboardje gekocht zodat ik via de laptop muziekjes kan maken tijdens het kamperen aan de kust, mocht ik daar dan zin in hebben. Misschien hang ik dan ook wel hele dagen in het water en pof ik aardappels boven een vuurtje en verwilder ik zozeer dat ik niets meer van een computer begrijp. Gister at ik een nagerecht dat weinig aan de verbeelding overliet. Tip tegen de warmte: hang een nat handdoekje om je nek eventueel met menthol water. Kus!

 

Tags: , , , , ,

Op naar Hiroshima

28 juli, 2018

Ik ben op weg naar het zuiden, laat Tokyo en Tateyama achter me. Ik hoop er ooit weer terug te keren om de mensen die ik trof en om alles wat ze in me hebben gewekt. De trein zoeft me met ruim 300 kilometer per uur langs bergen, huizen, grasland en elektriciteitsmasten, weg van de hitte in Tokyo, weg van de verkoeling die de zee bood, weg van het lachen en praten bij maanlicht op een bankje op de rotsen met uitzicht op het spatten en het slaan. Op de heuvels groeien bomen, in de bomen wonen apen, in de huizen wonen mensen, in de mensen groeien dromen. Waar gedroomd wordt, wordt gevreesd. Er is een zware storm op komst. Vanmorgen werd het door een megafoon geroepen, ik werd er wakker van. We kregen de voordeur met moeite open. De wind reist me achterna, we zullen zien waar die toe leidt, ik ben niet bang, maar zal voorzichtig zijn.

 

Tags: , , , , , ,

Tweede dag in Tokio

22 juli, 2018

Tweede dag in Tokyo. Naar het fotografie museum geweest met Yuki, die deze foto erna van me maakte. Als ik de komende nacht weer zo goed slaap als vannacht ben ik morgen vast van mijn jetlag af. Morgen naar Chiba, om een paar dagen aan de kust te vertoeven. Liefs vanuit de metro op weg naar huis om een bittere groente die op een komkommer met wratten lijkt te bereiden met tofu en ei. xx

Tags: , , , ,

De eerste dag in Tokio

21 juli, 2018

Na een reis van 24 uur van deur tot deur zonder slaap zit ik nu, tollend en wel, aan een laag houten tafeltje met uitzicht op een piano en het geluid van de airconditioning als achtergrondmuziek. Hostvriend Yuta heeft koffie voor me gemaakt om me nog even wakker te houden. Het is snikheet in Tokio. Vanmorgen mat het al 35 graden in de schaduw. De bandjes van mijn rugzak glibberden van mijn schouders af tijdens het lopen van bus naar hostel. Ik kende de weg nog op mijn duimpje van afgelopen winter. Vrouwen willen hier niet bruin worden, dat is hier niet chique. Daarom lopen ze met paraplu’s rond. Een man bij de bus vertelde me dat een jongen van 7 deze week aan de hitte is bezweken. Ik heb mijn eerste sushi gegeten en ga morgen eens kijken hoe het voelt om weer in Japan te zijn. Nu lopen de werelden en tijden nog teveel door elkaar om er iets zinnigs over te kunnen zeggen. xx

Tags: , , , ,