Try-out Theater Bouwkunde 17 juli

13 juli, 2018

Lieve mensen,
sorry dat het zo lang heeft geduurd dat ik via deze weg van me liet horen. Ik heb me ondergedompeld in mijn herinneringen, dagboeken, liedjes en gedichten én in het koele water van de IJssel (wees gerust, op een plek zonder stroming) om in Theater Bouwkunde iets nieuws te kunnen tonen en testen en wel op dinsdag 17 juli, drie dagen voor mijn tweede grote reis naar Japan. De afgelopen dagen ben ik gecoacht door niemand minder dan Fred Florusse die onderdeel was van Don Quishocking en daarnaast een fantastische regisseur is. Hij laat me zien hoe leuk ik het vind om verhalen te vertellen en wat de rode draad waar ik altijd zo mee worstel, zou kunnen zijn tussen de onderdelen van mijn programma. Heel spannend! Komt dat zien a.s. dinsdag om 20:00 in Theater Bouwkunde, er zijn nog kaartjes :)

Als je onverhoopt niet kunt, heb je een dag later (de 18e dus) een retry en wel om 19:30 in de Watertoren van Hengelo. (Watertorenlaan 56, Hengelo)

Foto: Garrelt Verhoeven

Tags: , , , , ,

Discodansjes

25 april, 2018

Wanneer ik na een lange dag vol indrukken thuiskom, is het eerste wat me begroet de stilte, vaak gevolgd door een onbehagen in mijn buik en de gedachte dat ik geen energie heb voor alles wat ik moet- en wil doen of dat het me hoe dan ook niet zal lukken. Het is dan net of ik niet weg ben geweest; ik schiet terug in het gevoel dat ik had voor ik vertrok, alsof het op me heeft gewacht als een eenzame hond, of een kind dat te groot is om aan mijn benen te hangen, maar het toch doet. Volgens de moeder van een vroegere leraar is de mens niet gemaakt om alleen te zijn en bij thuiskomst geloof ik dat, hoewel ik evengoed tegen deze theorie vecht; ik wil comfortabel met mezelf zijn zoals ik dat vroeger kon zijn, desnoods dagenlang. Ik wil de mensen om me heen niet misbruiken als vulmiddel voor mijn tijd, wanneer ik deze als een leegte ervaar.

Als het me lukt, na thuiskomst mijn ogen te sluiten en rustig in- en uit te ademen om wat zich aandient toe te laten, kan mijn moedeloosheid verdampen, vind ik vrede en word ik lichter. Dan besef ik dat ik het nodig heb, de opgedane indrukken te verwerken. Ze moeten opgeborgen worden zodat ik weer nieuwe  kan ontvangen. Dit lukt me vaker niet dan wel, maar elke overwinning verdient beloning en brengt me -zo hoop ik- dichter bij werkelijke rust. Op slechte momenten blijft het sluimeren om op te duiken wanneer ik even geen muziek luister, schrijf, werk of met mensen ben. Soms vind ik het gek dat ik me van dit alles al lange tijd bewust ben, maar er toch mee blijf worstelen. Volgens mij is het een illusie dat je op een dag bevrijd bent van al je kwetsbaarheden. Je leert hooguit beter dansen met je demonen.

Wat ik de laatste jaren geleerd heb, is dat onvrede, schaamte en duister net zo goed bij me horen als hoop, optimisme en licht. De sterren hebben de nacht nodig om tevoorschijn te komen -hoewel ze er natuurlijk al waren, want wie tevoorschijn kan komen was er al, zelfs voor een baby een zaadcel werd was het al ergens- en het hart heeft diepte en donkerte nodig om het licht te kunnen bergen. Je moet niet van de dag verlangen dat hij eeuwig duurt, hij wil ook af en toe vakantie. En wie op vakantie gaat kan terugkomen, tenzij er een vulkaan uitbarsting is en de rook het zicht vertroebelt voor de piloot, zoals acht jaar geleden in IJsland. Maar zelfs dan is er nog zoiets als een bus of een boot.

Hier een foto van een platgereden kikker die nu voor eeuwig disco dansjes doet met zijn pootje in de zij. Ik nam hem mee tijdens een wandeling met een goede vriendin. Hij past wel bij het verhaal, dacht ik zo. Hoop dat je er iets in vindt. xx

Tags: , , , , , , , ,

Spotlight #3 Johanneke ter Stege

28 februari, 2018

Lieve mensen, voor ik naar Japan ging werd ik een tijdje thuis, in het theater en langs de IJssel gevolgd en geïnterviewd door een bijzonder drietal die voor school een documentaire serie wilden maken over Deventer kunstenaars met als titel Spotlight. De aflevering met mij is de derde en laatste in de reeks. Mijn voorgangers zijn muzikant Jan Terlouw Junior en fotografe Isabelle Renate la Poutré, check zeker ook hun afleveringen op Youtube. Het gesprek ging over mijn leven, de aanstaande reis, de totstandkoming van mijn bundel Muntjes duiken tussen haaien, (waarbij dank aan ontwerper Yolanda Huntelaar en Productiehuis De Nieuwe Oost) en waarom ik eigenlijk schrijf. Ik vind dat er iets heel moois van is geworden en ben benieuwd wat jullie ervan vinden. Tiemen, Jilles en Stern, BEDANKT!

Tags: , , , , , , ,

Japan sneak peak

28 februari, 2018

Japan was helemaal te gek. Er moet nog een heleboel bezinken, maar hier heb je vast een foto van mij voor een tempel door Yuta Shimada.

 

 

 

Tags: , , ,

Op reis door Azië

27 november, 2017

Lieve mensen, groot nieuws! Van 14 december tot 10 februari ben ik enorm ver weg van Nederland. Ik ga dan op reis naar Japan en -vermoedelijk- Laos. Vliegticket, nieuw paspoort, aanvraag voor een creditcard en afspraak voor inentingen zijn in de pocket, de rest is nog open. Je zult over mijn ervaringen horen, maar waarschijnlijk niet tijdens mijn afwezigheid; ik heb -op dit moment, pin me er niet op vast- niet zoveel zin in een blog, omdat ik vooral tot rust wil komen om werkelijk nieuwe indrukken te kunnen opdoen. (en ik neem denk ik, uit sjouwangst, mijn laptop niet mee; ben een beetje een prinses op de erwt) Foto met dank aan grote vriend Sam, gemaakt tijdens het vissen met Tonny. KUS!

Tags: , , ,

Flød coachen voor Popsport

27 november, 2017

De afgelopen tijd had ik samen met Tonny het genoegen om voor Popsport de band Flød te coachen. Zaterdag konden ze in de Q Factory in Amsterdam, tijdens het Popsport showcase evenement waar ook alle andere bandjes zich presenteerden, laten zien hoe ze zich hebben ontwikkeld. Dat was boven verwachting, ik pinkte een traantje weg. Het is zo mooi om mensen samen te zien groeien, ik hoop dat nog vaak mee te mogen maken. Popsport en Flød bedankt!

Tags: , , , , ,

Bundel + EP presentatie // 10-10-‘017 // Bouwkunde

27 september, 2017

Lieve allen!

Ondanks het feit dat ik ’s nachts na de drum opnames in Den Dolder in een greppel belandde, op weg naar de eerste zang opnames in Amersfoort bij Jurriaan J. J. Sielcken werd aangereden door een -dat moet gezegd- vriendelijke dierenarts en later griep kreeg, waardoor we allemaal takes hebben waarop ik meer knor dan zing, is het helemaal gelukt in de studio!
Ik heb de eerste mixen van de 5 liedjes inmiddels beluisterd en word er helemaal licht en hees van!

De bundel, ontworpen door heldin Yolanda Huntelaar, die in een heel korte tijd iets heel fantastisch heeft gemaakt wordt nu gedrukt en… ik heb een stofzuiger gekocht!

Op 10 oktober zie en hoor je het resultaat in Theater Bouwkunde (de stofzuiger blijft thuis), ik zal er dan ook een live spektakel van maken, wordt dan geïnterviewd door Garrelt Verhoeven van Deventer Verhaal en.. de bundel + EP zijn dan TE KOOP. Tot dan, tot daar, ik ga voor de verandering eens chillen.

xx

#17 Lessen van Geert Groote

20 september, 2017

3 september vond de feestelijke onthulling plaats van twee bronzen beelden door beeldhouwer Karoly Szekeres met een gedicht van mij erbij. Het gedicht is -supercool!- gehakt in steen onderdeel geworden van de bestrating voor het Geert Groote Museum aan het Lamme van Dieseplein in Deventer.

Hoe dit zo?
In 2011 vatte Stichting Beeld Geert Groote het plan op om een standbeeld te laten maken ter ere van Geert Groote, ‘de grootste Deventenaar ooit’ en grondlegger van de Moderne Devotie. Er moest ook een gedicht bij, vonden ze. Ze zijn na een heel selectieproces uitgekomen bij beeldhouwer Karoly Szekeres en ondergetekende. Het beeld werd twee beelden; twee volgelingen van Geert Groote. Het gedicht dat ik schreef is officieel mijn laatste gedicht van mijn stadsdichters periode. Ik heb me laten inspireren door alles wat ik te weten kwam over Geert Groote en ik heb de kern van zijn leer proberen te vertalen naar iets wat ook in deze tijd toepasselijk is. Hieronder het gedicht.
De foto’s zijn gemaakt door Roely Oldenhuis.
—––––––––––––––––––––––———-––––––––––

Lessen van Geert Groote

Schrijf en spreek in klare taal.
Leef je eigen regels na.
Wees een brug die beide oevers
met elkaar verzoeken kan.
Zoek hoe ver je blik kan reiken.
Weiger weg te kijken.

#16 Deventer in beeld

9 augustus, 2017

Met dank aan Erna Lammers van De Stentor Deventer is mijn slotgedicht getiteld Deventer, dat ik tijdens de officiële overdracht van het Deventer Dichterschap voordroeg op Het Tuinfeest, als filmpje verschenen. Mét ondertiteling! Dan kun je het nog even rustig terug luisteren en zien. Deventer, bedankt voor de twee pracht jaren. Wibo, heel veel succes en plezier de komende tijd!

#16 Deventer

6 augustus, 2017

Gister droeg ik tijdens Het Tuinfeest alweer het stokje over aan mijn opvolger Wibo Kosters. Hierbij mijn slotgedicht. Het was een eer om stadsdichter van Deventer te mogen zijn en ik heb genoten van alles wat op mijn pad kwam. Op 10 oktober presenteer ik in Theater Bouwkunde mijn bundel met (stads)gedichten, songteksten en een solo EP. Tot dan!

Deventer

Je was de liefste onbekende
in gedroomd vakantieland,
bezaaid met zonnige boetiekjes
waar de kerkklok trage uren slaat.

Ik heb gedanst op al je pleinen,
tastte je straten en je steegjes af.
Ik baadde pootje in de levensader
die jou ooit bestaansrecht gaf.

Je gaf je mensen aan me prijs
zodat ik jou kon lezen.
Ik sprak verdwaalden en verdwaasden,
bezielden en verweesden,
en trof de dwarse denkers
uit je sprekende verleden.

Soms werd je me teveel,
dan klonk mijn lofzang als een noodkreet:
Hoe van al die losse schakels
pure chocola te maken?

Je bent de kleuters met de skelters op de Brink,
de menigte die samenkomt in tijd van rouw,
de hoer die kalmpjes rookt in haar portaal,
de man in pak met paling voor zijn vrouw.

Je bent de kerk die veel te groot is voor zijn rol,
de IJsselstroom die schitterend door het landschap voert,
de geur van koek die ‘s morgens in de lucht hangt;
en ik, je aangenomen kind, niet langer een toerist.

Als ik moegepraat en uitgestreden
van mijn trip door opgefokte steden
bij je thuiskom,
staan je huizen aan de Wellekade
als ouders aan de eindstreep, klaar
om mij naar bed te dragen.