Poëzie

#3 De IJssel – Overvloed

22 september, 2015

Afgelopen zaterdag was het bijzondere Overvloed festival.
Dit was opgezet in het kader van het heuglijke feit dat de IJssel “af” is;
de bouwwerkzaamheden zijn klaar, tijd voor een feestje dus!
Ik had de eer, mijn nieuwe gedicht over de IJssel voor te dragen vanaf bovenin een toren vanwaar je over het festival kon uitkijken. Aan het eind liet ik papieren vliegtuigjes naar beneden zoeven waar het gedicht op stond geschreven. De vele kinderen onderaan renden erop af alsof het om pepernoten ging.
Ik hoop dat Overvloed een jaarlijkse traditie wordt.


De IJssel 

We hebben haar taille losgemaakt
ze mag weer vrijuit ademen
ze wentelt zich om en om in zichzelf
de breedste schepen kan ze dragen

We nestelen ons in het zand
van haar weids gemaakte oevers
we kietelen haar oppervlak
met pas gelakte nagels

Oh zij, reislustig tranendal dat
eeuwen voor ons heeft overleefd
is talloze malen bezien en bezongen
een jaar is voor haar
een vluchtige droom

Geen warme huid of schaterlach
zal haar ervan weerhouden
zich over je te buigen
om jou te zuigen in haar stroom

Hierbij nog een foto van mijn voordracht gemaakt door Rob Kramer:

Johanneke bij Overvloed

Tags: , ,

Binnenste(b)uiten

13 september, 2015

Op 13 juni 2013 ben ik afgestudeerd aan de ArtEZ popacademie in Enschede.
Mijn afstudeervoorstelling getiteld Binnenste(b)uiten vond plaats in een oude TenCate fabriek op het Indië terrein in Almelo. In de fabriek stond een enorme tent van gaasdoek waarop clips werden geprojecteerd die ik in samenwerking met filmmaker Johan de Ruijter had gemaakt. In de fabriekshal hingen foto’s van onder andere mijn reis door Scandinavië als Vrije Minor van mijn studie Singer&Songwriter. De foto’s waren allemaal op een andere manier belicht en op een andere manier opgehangen, om hun karakter te versterken en van elke foto een eigen wereldje te maken. Bij het tot stand komen van de voorstelling heb ik veel hulp gehad van o.a. Nick Slot van theatergroep Hydra. Zoals altijd had ik in de overdaad van keuzes moeite om de beste foto’s te kiezen. Hij gaf me de tip gaf om er tijdsdruk aan te koppelen door een stapeltje foto’s te pakken en deze zo snel mogelijk op een stapeltje links (ja) of rechts (nee) te leggen. Als er geen tijd is om na te denken bij je keuze, kies je wat je echt het mooist vindt, zonder angst voor de mening van anderen. Op die manier leerde ik intuïtievere keuzes te maken. In de keuzes voor de foto’s van ons aanstaande NNENN album heb ik me ook vaak op een vergelijkbare manier laten leiden. Ik kan nog wel uren praten over de totstandkoming van de voorstelling, de mensen die me hebben geïnspireerd en geholpen en wat het voor me heeft betekend, maar de reden voor deze post is het feit dat ik een gedicht terugvond die de kernvragen van de voorstelling bevatten. Die wil ik graag met jullie delen.

—–

Binnenste(b)uiten

Wat maakt binnen binnen?
En wat maakt buiten buiten?
Het zuchten van de zee?
Regen op de ruiten?

Is binnen de opluchting die je voelt
na een donkere fietstocht richting huis
wanneer je hart weer rustig slaat
en je beseft: ik ben weer thuis?

Kan het fluisteren van de wind
het waaien van de bomen
het ontwaken van een bos
via de ramen binnenkomen?

Ben je binnen als je in een tent bent
of is een tent nog buiten?
Wie mag je huis van binnen zien?
Wie zal je buiten sluiten?

Neem je iemand mee naar binnen
naar binnen door je huid?
En als diegene in je hart zit
kan die er dan nog uit?

Affiche Binnenste(b)uiten

#1 Ik wil over de IJssel schrijven

5 september, 2015

Vandaag ontstond mijn eerste Deventer Dichter gedicht.

Ik wil over de IJssel schrijven

Ik wil over de IJssel schrijven,
maar hoor een oude heer vertellen
dat hij gister zijn eerste biertje dronk:
”Het smaakt naar azijn met bruine suiker”,
vertrouwt hij de verkoper toe.

Ik wil over de IJssel schrijven,
maar koop een kaart van een chimpansee,
omdat die aan mijn nichtje doet denken
-al verwoord ik dat anders naar haar vader-

Ik wil over de IJssel schrijven,
maar buiten blaast een meisje grote bellen in de steeg.
Je ziet de paraplus erin, ze zweven tot ze knappen.
Ik vind mijn camera te laat, alweer iets wat verloren gaat.

Ik wil over de IJssel schrijven,
maar in de bieb daar schijnt de zon.
Ze hebben er cake op gouden bordjes
en films met dansende lijken.

Ik wil over de IJssel schrijven,
maar vrees dat het te laat is;
ga er zelf maar kijken.

—-

Tags: ,

Benoemd tot Deventer Dichter

3 augustus, 2015

Het staat in de krant dus is het waar: Sinds afgelopen zaterdag 1 augustus mag ik me officieel de nieuwe Deventer Dichter noemen. De benoeming die op Het Tuinfeest plaats vond, was bijzonder. Het raakte me wat de wethouder uit het juryrapport voorlas en ik vond het heel mooi dat de mensen in het publiek zo welwillend naar me keken, ze leken het me oprecht te gunnen. Ik denk niet dat ik hoef uit te leggen hoe vereerd ik me voel en hoeveel zin ik heb om aan de slag te gaan. Mijn voorganger, de zeldzaam vriendelijke 87-jarige Herman Posthumus Meyjes, vertrouwde me na afloop toe dat hij om het verschil in leeftijd tussen ons wat aan te dikken een ouderwets gedicht had voorgedragen; ik had om dezelfde reden mijn hiphop pet opgezet (en omdat ik dan iets had om onder te schuilen, omdat ik stiekem best zenuwachtig was) Al met al was het een heftige dag, helemaal omdat ik ’s avonds nog drie keer de voorstelling Andermans Bloed met Eva van Pelt in theater Bouwkunde heb gespeeld. De rest kun je allemaal lezen in De Stentor, met dank aan Liselotte Kolthof voor de foto en Harry Hekkert voor het artikel.

PS: Het is niet mijn bedoeling om de markt in Enschede af te kraken; dat het er daar luidruchtiger aan toe gaat dan in Deventer op de markt vind ik juist leuk!

20150803-De-Stentor---Onontdekt-pareltje-aan-de-IJssel-(web)

Tags: , ,

Zijweg-gedicht

15 juni, 2015

Als we dan toch bezig zijn; hier het zijweg-gedicht dat ontstond
toen ik eigenlijk over iets anders wilde schrijven:

————
mijn hart

mijn hart is een op hol geslagen kudde wilde paarden
gevangen in een discozaal botsen ze met muren
breken ze hun poten maken scheuren in de wand

ze weten van geen uitgang
bijten ieder die ze voert
omdat ze niet willen eten
maar los willen breken

Tags: , ,

alle tijd

29 april, 2015

we hebben alle tijd
dat wordt ons steeds gezegd
wat doen we met die tijd
1. niet naar zee te gaan
2. niet naar Groningen vertrekken en
in plaats daarvan de uren lusteloos
door onze vingers te laten glijden

we sluiten de gordijnen
kijken de ene na de andere serie
om ons op andere levens te richten dan ons eigen
we weten niet wanneer het dag is of nacht

er sneuvelen flessen en koptelefoons
soms slaan we met deuren
of schreeuwen uit het raam
en vervloeken dan de kerk,
die verdomd onschuldige kerk
met zijn toren en zijn lichtjes

we hopen dat we nooit ouder
dan vandaag hoeven te zijn
maar er sluimert een schuld
in ons door die ons wijst op onze plicht,
een plek te vullen in die
oh zo voortvarende maatschappij

we hebben alle tijd
dat wordt ons steeds gezegd
wat doen we met die tijd

Tags: ,

Mannen versus vrouwen

3 maart, 2015

In de bieb viel mijn oog op een bundel columns van Daphne Deckers.
Ik weet vrij weinig over haar, behalve dat ze met een tennisser is getrouwd
en behoorlijk stralend kan lachen. De bundel heeft als titel: “Manlief”.
Het viel me op dat er veel in stond waarmee ik me niet kon identificeren;
het beeld dat zij van mannen schetst lijkt in elk geval niet op hoe ik ze ervaar.
Ondanks dat zette het me aan het denken over mijn visie op het verschil tussen mannen en vrouwen.

Terwijl ik zag hoe rook opsteeg uit Tonny’s sigaret, dacht ik terug aan de keer dat ik over wierook schreef, na het een kwartier lang te hebben geobserveerd. Ik kwam toen tot de conclusie dat de aanblik ervan me doet denken aan dansende vrouwen, wiens zilveren gewaden opbollen als zijden zomerjurken in de lentewind. Toen ik dacht aan dansende vrouwen, dacht ik ook aan dansende mannen,
waarna ik het verschil daartussen probeerde te formuleren.
Ik sprak het als een soort gedicht in op mijn telefoon, hier een schets:

—-

mannen lopen alsof ze torens beklimmen
vrouwen alsof ze springen van steen naar steen
mannen lopen als auto’s in de file
vrouwen als skiërs op de piste

mannen dansen als takken in de wind
vrouwen als zeewier onder water
mannen dansen als ruitenwissers
vrouwen als druppels langs het raam
mannen dansen als ballen die van de trap vallen
vrouwen als vissen op de vlucht

mannen lachen als echo’s in de Alpen
vrouwen als bergwind langs de bloemen
mannen huilen als het brullen van een leeuw
vrouwen als een deur die wordt geopend

mannen schreeuwen als donder in de hemel
vrouwen als brekend glas
mannen vechten met het ruisen van hun bloed
vrouwen met nagels in je vlees

wanneer ze slapen
slapen mannen als honden
en vrouwen als vogels

Tags: , ,

.

17 januari, 2015

We lopen niet, we dansen
we praten niet, we zingen
we ademen niet, we hijgen
we denken niet, we doen
het
met
elkaar.

Zij

18 december, 2014

Zij

Ogen die overal door
heen lijken te kijken
met glas niet te breken
boven iedereen uit

een vleesetende bloem
met wimpers als waaiers in een
zonloze zomer

glimmende puntjes
in goudgroen lava
geen afkeer te velen
geen bed mee te delen
jaloersmakend nonchalant

een vleesetende bloem
met wimpers als waaiers in een
zonloze zomer

ja zij is iemand die op niemand lijkt
behalve op haar moeder
die zal voortbestaan in haar
en zij zal haar verspreiden

Tags: ,

9 december, 2014

Eenmaal dood ben je onsterfelijk.

Tags: ,