Muziek

Spotlight #3 Johanneke ter Stege

28 februari, 2018

Lieve mensen, voor ik naar Japan ging werd ik een tijdje thuis, in het theater en langs de IJssel gevolgd en geïnterviewd door een bijzonder drietal die voor school een documentaire serie wilden maken over Deventer kunstenaars met als titel Spotlight. De aflevering met mij is de derde en laatste in de reeks. Mijn voorgangers zijn muzikant Jan Terlouw Junior en fotografe Isabelle Renate la Poutré, check zeker ook hun afleveringen op Youtube. Het gesprek ging over mijn leven, de aanstaande reis, de totstandkoming van mijn bundel Muntjes duiken tussen haaien, (waarbij dank aan ontwerper Yolanda Huntelaar en Productiehuis De Nieuwe Oost) en waarom ik eigenlijk schrijf. Ik vind dat er iets heel moois van is geworden en ben benieuwd wat jullie ervan vinden. Tiemen, Jilles en Stern, BEDANKT!

Tags: , , , , , , ,

Met Borboleta in Concordia

16 april, 2017

Optreden met Andre Kerver en zijn Borboleta Music gister in Concordia Film Theater Beeldende Kunst was heel bijzonder! Er werden spannende improvisaties om- en rond mijn liedjes en gedichten geweven, wat ervoor zorgde dat de woorden en de muziek in een heel nieuw perspectief kwamen te staan. Erg inspirerend. Op de achtergrond zag je foto’s geprojecteerd die ik overal en nergens heb gemaakt. Sommige foto’s zijn gemaakt in Deventer waardoor Deventer even op bezoek kon komen in Enschede. Er was ook een kwarteleitjes bingo geleid door Paul Abels. Degene met het winnende nummer won een huiskamerconcert van André. Andre Kerver, Yonga Sun, Christoph Mac-Carty en Uli Wentzlaff-Eggebert ontzettend bedankt voor het fijne samenspel! Foto: Marion Gerverdinck

Tags: , , ,

Interview op RTV Oost

22 september, 2016

Spannend! Vanavond is de uitreiking van de Talentprijs Overijssel en heb ik het eerste optreden met NNENN op de popronde. Hieronder het interview met Inga Tjapkes over die prijs en over mij. Inga kan heel goed vragen stellen waardoor het een heel fijn gesprek is geworden.

Tweede NNENN clip: Don’t Feel Guilty Love online!

2 september, 2016

Vandaag is de dag dat we vol trots onze tweede NNENN clip lanceren bij onze splinternieuwe single Don’t Feel Guilty Love! Ik ben ontzettend dankbaar dat we samen hebben mogen werken met Cor en Leonie van Local Androids en met Jurriaan van JJJ Sielcken. Op ons album staat het nummer in een andere versie, bestaande uit loopende refreinen. Rob, voormalig directeur van Productiehuis Oost-Nederland, raadde me aan om er coupletten bij te schrijven en dat heb ik gedaan. Ik ben nog steeds blij voor dat advies en zijn geloof in het liedje en in ons, vanaf het prille begin. Bedankt ook Niko, Bas en Maike, voor jullie steun. Het was super leerzaam om Jurriaan als producer in te schakelen en voelde heel bijzonder om voor de opnames van de clip in tuigjes te hangen al deed het behoorlijk pijn, maar je moet er wat voor overhebben, bij de vorige clip ben ik een aantal keer half verdronken ;) Ik ben echt overdonderd door het uiteindelijke resultaat en hoop dat het jou ook kan bekoren. Deel de video vooral als het je weet te raken. xxx

Tags: , ,

Optreden met Spinvis – Genomineerd voor de Talentprijs

22 augustus, 2016

In dit filmpje zie je hoe ik samen met Erik de Jong alias Spinvis repeteer en optreed voor Poëzie festival Het Tuinfeest. Dat was een fantastische ervaring, omdat ik al jaren bewonderaar van zijn werk ben en nu de kans kreeg om samen iets te delen met publiek. Erik is een vernieuwer, hij lijkt zichzelf steeds opnieuw uit te vinden. Daarin hoort hij voor mij in het rijtje van kunstenaars/muzikanten als Michel Gondry, David Bowie en Ane Brun. Het telkens kopje onder gaan om met iets terug te komen waarover je jezelf en de mensen om je heen kunt verbazen is naar mijn idee de ware taak van een artiest. Het is het engste en het mooiste om te doen. Pas schreef ik een liedje geïnspireerd op de zin: “Everything you want is on the other side of fear.”. Mede dankzij de samenwerking met Productiehuis Oost-Nederland krijg ik regelmatig de kans om in “other sides of fear” te belanden. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Onlangs ben ik genomineerd voor de Talentprijs van de Cultuurprijs Overijssel 2016. Op 22 september is de uitslag en je kunt ook op mij stemmen. Als je dat wil dan kan dat hier

Tags: , ,

Johanneke ontmoet in de Iordenstuin

22 juni, 2016

HET MAG NAAR BUITEN: Dit jaar ben ik gastprogrammeur van Het Tuinfeest 2016 dat op 6 augustus gaat plaatsvinden in lieflijk Deventer! Onder de naam: “Johanneke ontmoet in de Iordenstuin” ontvang ik in mijn eigen tuin muzikanten en dichters die ik bewonder. Sommigen van hen ken ik enkel van hun bundel(s) of album(s), met anderen is het een prettig weerzien. Met een aantal van hen bestijg ik het podium om een interview te houden (met voormalig stadsdichter van Groningen, Joost Oomen) of samen iets te vertonen (Martijn Benders en Spinvis). Los van de samenwerkingen zal ik ook solo optreden en de splinternieuwe Deventer Dichter website presenteren. Volgens mij gaat het super gezellig en bijzonder worden, maar oordeel vooral zelf!

Programma:

16:15 – 16:30 uur Opening door Johanneke ter Stege
& presentatie nieuw platform Deventer Dichter
16:45 – 17:00 uur Judith Herzberg
17:15 – 17:30 uur Ingmar Heytze
17:45 – 18:00 uur Johanneke ter Stege & Joost Oomen (interview en voordracht)
18:15 – 18:30 uur Çestmir Bergsma
18:45 – 19:00 uur Johanneke ter Stege & Martinus Benders (muziek en voordracht)
19:15 – 19:30 uur Roos Rebergen
19:45 – 20:00 uur Kira Wuck
20:30 – 21:00 uur Johanneke ter Stege & Spinvis (muziek en voordracht)
21:15 – 21:30 uur Amber-Helena Reisig
21:45 – 22:00 uur Kees Spiering
22:15 – 22:30 uur Johanneke solo (muziek en voordracht)
22:30 – 22:45 uur Klaske Oenema
23:00 – 23:05 uur Afsluiting

CONFETTIFEEST

Tags:

Spreker op Booster festival

4 juni, 2016

Een tijdje geleden werd ik benaderd of ik spreker zou willen zijn op het Booster festival in Enschede. Het ging om een panel over faalangst. Dat leek me best spannend en dat bleek het helemaal niet te zijn, juist omdat we zo open naar het publiek mochten zijn. Dit resulteerde erin dat het publiek ook open naar ons was, heel fijn. Hier een filmpje gemaakt door o.a. Martijn van Hese van de Partij voor Cultuur waarin het Booster festival aan bod komt en vanaf 1:08 mijn reactie op het faalangst-spreker zijn achteraf.

De PVC op Booster’s Muzikantendag from Partij Voor Cultuur on Vimeo.

Tags: , , , , ,

Dodenherdenking lied en gedicht

23 mei, 2016

Voor Dodenherdenking heb ik samen met Jan Terlouw Junior een lied geschreven, getiteld Dwars door de Tijd. Het gaat over oorlog die zich als een monster een weg door de tijd vreet. Het begint om 33:27 Daarnaast heb ik een bewerking gemaakt van een gedicht dat ik eerder schreef. Voor deze bewerking heb ik me laten leiden door mijn beide opa’s. Het gedicht begint om 25:50. Dank aan Deventer radio en televisie voor de opnames.

Praten met het donker

7 maart, 2016

Sinds ik me kan herinneren ben ik bang voor het donker. Als mijn ouders me toen ik klein was vroegen, iets uit de kelder te pakken, moest mijn broertje mee. ‘s Avonds in het donker op de fiets naar huis vind ik nog steeds niet fijn. Waar ik nu woon moet je voor de douche en de wc een trapje af door het trappenhuis. Er zijn momenten dat ik douchen of naar de wc gaan ’s avonds beangstigend vind en eenmaal beneden vlug achter het douchegordijn kijk of er niemand staat. Ik kijk ook regelmatig op het plafond of daar niet iets of iemand hangt. Wanneer ik op de wc zit, schiet soms de gedachte door mijn hoofd dat een krokodil omhoog zou kunnen bijten. Het klinkt belachelijk en een beetje beschamend als ik het zo typ, maar het is waar.

Een tijdje geleden voelde ik me nogal slecht. Ik was bang voor alles en niets tegelijk en voelde me gevangen in mezelf. Na gesprekken met Tonny en Sam over het donker leren accepteren besloot ik iets te doen wat ik eigenlijk niet durf en zo geschiedde: Ik ging op de toiletpot zitten met de deur op slot en het licht uit. Er zitten geen ramen in onze wc, dus als het donker is, is het ook echt donker. Mijn vriendin Soraya had eens gezegd dat ik mijn gevoelens moet accepteren en er ruimte voor moet maken. Dat zou ik maar eens proberen; ik had toch niets te verliezen en in je eigen wc zitten met de deur op slot is een veiliger manier om het donker te leren omarmen dan wat mijn moeder vroeger deed: ’s nachts in een verlaten gebouw met een seriemoordenaar praten. “Ik geloof dat mijn interesse voor de menselijke psyche daar is geboren”, zegt ze daarover. Ik ben blij dat het haar uiteindelijk is gelukt, mijn moeder te worden.

Het eerste wat ik merkte in die donkere wc was dat het niet uitmaakt of je ogen in het donker dicht of open zijn; je ziet toch hetzelfde zwart. Dat was een benauwende ervaring, alsof ik blind was geworden. Ik wilde gauw het licht aandoen om te checken of ik nog kon zien, maar kon me bedwingen. Ik bleef in het donker zitten met het hart in mijn keel en zei hardop: “Kom maar, angst, er is ruimte voor je.” Dat liet angst zich geen tweede keer zeggen. Het was vreeswekkend hoe het zich openbaarde in de ruimte; als een monster gemaakt van zilveren slierten die steeds kwaadaardiger gezichten vormden. Toen ik angst alle ruimte had gegeven die ik kon geven, zwakte het af.

Daarop sprak ik woede aan: “Kom maar, woede, kom maar met alles wat bij je hoort en alles wat je in wezen bent; kom maar in de vorm van onmacht, teleurstelling, frustratie en koppigheid”. Bij woede verscheen er onweer in de lucht. Felle flitsen die de grond omploegden en er insecten uit lieten kruipen. Woede had behoorlijk veel ruimte nodig. Meer nog dan angst. Misschien omdat angst van nature veel ruimte van me krijgt.

Hierna was het de beurt aan verdriet. Verdriet dat minder wild is dan woede, maar dieper voert. Ze verscheen in de vorm van een riviertje met grashalmen die meebewogen met de stroom. Verdriet is pijn zonder bodem, maar kan als het ruimte krijgt transformeren tot het vermogen, met volle aandacht naar iets te kijken en de diepte ervan in te zien.

Toen angst, woede en verdriet de ruimte hadden gekregen wilde ik het lichter maken. Ik sprak hoop aan. Hoop hoorde me niet. Ik probeerde het liever te vragen, maar hoop bleef afwezig. Ik vroeg aan angst, woede en verdriet: “Jongens, help hoop eens uit mijn hart te klimmen, doe het met warme handen, anders schrikt ze. Hoop is klein en weinig gewend.” Met een beetje gemopper van woede lukte het om hoop naar buiten te halen. Ze was een lichtblauw, doorzichtig ballonnetje ter grootte van een grapefruit dat onhandig in de ruimte zweefde. Ik zei dat er ruimte voor haar was. Ze werd iets groter, maar overtuigend was het niet. Ik besloot het te accepteren en vertrouwen aan te spreken. Met hulp van vertrouwen zou hoop het wellicht makkelijker vinden om te groeien.

Als er iets is wat ik mis in mijn leven, is het vertrouwen. Het maakt niet uit hoeveel mensen me steunen; ik blijf het in twijfel trekken. Toen ik vertrouwen aansprak gebeurde er lange tijd niets, maar doordat hoop ten slotte ook naar buiten was gekomen bleef ik volharden. Op een gegeven moment zag ik een mandje voor me met een doffe zwarte slang erin. Het zat in mijn buik en deed me denken aan sprookjes van vroeger over fakirs die met hun gefluit slangen uit mandjes laten kruipen. Ik werd al moe bij de gedachte dat ik in een donker mandje in iemands buik lig terwijl de tijd verstrijkt en ik ook in de zon door het gras zou kunnen glijden op zoek naar muizen of kuikens. Ik zei tegen slang: “Ik snap dat je een beetje lui bent geworden van dat liggen in je mandje, maar ik beloof je dat je huid, die nu zo dof en donker is eenmaal buiten alle kleuren van de regenboog zal aannemen. Buiten is een stuk meer te beleven dan in je mandje in mijn buik.”

Vertrouwen schudde zijn kopje en liet een donkerrood tongetje naar buiten krullen. Ik vroeg woede, verdriet en angst om hulp, maar die wilden me niet helpen; dit moest ik alleen doen. Ik vond dat ik lang genoeg geduldig was geweest en gaf vervolgens ongeduld de ruimte. Ongeduld besloot dat ik vertrouwen moest dwingen naar buiten te komen, waarop ik begon in te ademen via mijn neus en uitademen door mijn mond, steeds dieper. Beetje bij beetje kwam vertrouwen naar buiten. Ik voelde me als een clown die vlaggetjes uit zijn mond tovert. Toen vertrouwen zover naar buiten was gekomen dat ik hem voorbij mijn neus kon zien, zag ik dat hij doorzichtig was geworden. Hij was dikker dan toen hij in zijn mandje lag en gaf licht zoals de maan licht geeft. Ik moest blijven uitademen tot hij helemaal uit mijn mond was gekropen. De geboorte van vertrouwen was een feit. Het ging om me heen cirkelen en ik voelde mijn handen en voeten tintelen. Bloed begon weer door mijn lichaam te stromen en het donker werd minder duister. Alsof ik nu zelf licht gaf. Het deed me denken aan de afbeelding die je vaak bij een apotheek ziet staan, zo’n slang die kringelt om een stok. Zo eindigde het.

Ik deed het licht aan en moest wennen aan alles wat ik zag; het gezicht dat me aankeek in de spiegel leek van iemand anders, de verhoudingen van de dingen leken verschoven (de traptreden waren plots zo grof en lomp) en alle kleuren vloekten met elkaar. Net of ik door een vreemd Instagram filter in de ruimte keek. Het duurde een tijdje voor ik weer aan de dingen was gewend.
Als het donker is kun je enorm veel ruimte maken aan de binnenkant van je hoofd, terwijl je met het licht aan steeds wordt afgeleid door de dingen die je om je heen ziet. Gelukkig maar dat nacht bestaat en dat je lampen uit kunt doen. Ik raad iedereen aan eens met het donker te praten.

Tags: , , , , , , , ,

#5 Zinloos Geveld

4 maart, 2016

Een tijdje geleden nam Koen me mee naar het Worpplantsoen. Daar lag een enorme omgezaagde beuk. Het bleek niet de bedoeling dat die beuk was omgezaagd, maar een foutje van een ambtenaar; in het kapdocument was een kruisje gezet bij de verkeerde boom. De beuk bleek bijna 200 jaar oud te zijn. Alle reden om het te betreuren dus en alle reden om een gedicht te schrijven. Ik kwam erachter dat Elisa Bonaparte, de zus van Napoleon Bonaparte, in het jaar dat de boom ontkiemde was overleden. Dat was een paar jaar na het Frans-Bataafse bestuur in Nederland. Ik zag in de beuk een symbool van Hollands herwonnen zelfstandigheid en vroeg me allerlei dingen af, waaronder wiens opa’s opa zijn naam in de bast zou hebben geschreven en of de woorden steeds hoger zouden klimmen naarmate de boom groeide. Toen mijn gedicht af was, leek me alleen een gedicht wat kaal. Ik deed een oproepje op facebook wie met een iPhone wilde filmen dat ik het gedicht voordroeg bij de beuk en Johan meldde zich. Hij is het met wie ik in 2013 ook filmpjes maakte voor mijn afstuderen. Hij is het ook met wie ik eens midden in de nacht het bos in ging om bosgeluiden op te nemen. Op de afgesproken dag arriveerde Johan met grof geschut en zelfs een slider om de camera gelijkmatig te kunnen bewegen. Het effect daarvan zie je meteen in het begin van de video. Please, enjoy en deel dit met beukliefhebbers, in het bijzonder de mensen die nu nog rouwen om het verlies van de boom.