Ontmoetingen

NNENN

8 november, 2014

Ruim een jaar geleden ben ik samen met producer en sounddesigner Tonny Nobel begonnen aan een muzikaal avontuur dat de naam NNENN draagt. NNENN is een intuïtieve mengvorm van elektronische- met akoestische muziek en poëzie die tot uiting komt in snapshot liedjes en hypnotiserende soundscapes. Improvisatie en ruimte voor het experiment staan centraal in onze werkwijze, zowel in de studio als live. Na een eerste sessie waarin we overdonderd raakten van de muziek die tussen onze werelden ontstond, besloten we dat we op een dag zouden toeren door Azië.
Zover is het nog niet, maar vandaag zijn we wel voor het eerst live te zien als onderdeel
van het Moderne Dans festival Moving Futures in Arnhem. Het bijgevoegde plaatje is gemaakt van dominosteentjes tijdens een van onze repetitieweekenden bij Productiehuis Oost-Nederland in Deventer.

Logo Hout

Tags: , , ,

Dagboek – Briefje

8 november, 2014

04-11-2013
09:00

Ik zit in de trein. Het is er druk. Achter me zit een interessante man.
Dat zag ik op het perron al. Ik zou hem een briefje willen geven met:
“Meneer, u ziet er bijzonder interessant uit zonder dat ik daar iets geks mee bedoel” erop, maar ik doe het niet.

Tags:

Allen Toussaint

3 november, 2014

Vanavond heb ik voor het eerst van mijn leven muziek van Allen Toussaint gehoord. Er speelde een film in mijn hoofd toen ik mijn ogen erbij sloot. De film verbond mijn zintuigen. Ik zal het zo goed mogelijk proberen te omschrijven:
“Ik beweeg met mijn voet langs de punt van de salontafel. Ik stel me de vormen die in de lucht ontstaan als een ruimte voor. Als een kelder om precies te zijn. Een kelder met in de hoek een trap naar beneden -wat in feite betekent dat het geen kelder kan zijn, maar goed- Ik daal de trap af die breed en natgeregend is. Ik kijk naar boven, het plafond is open. Maanlicht beschijnt de vloer. Helemaal onderaan de trap vind ik een ronde houten deur. De deur beweegt een beetje, alsof hij ademt. Ik open de deur en word overspoeld door muziek, warm licht en rook vol dansende mensen. Alles is van licht hout, ik waan me in de kombuis van een schip. De mensen zien me niet. Ik kijk naar de vloer. Zie eerst zijn schoen. Een grote zwart gelakte schoen die op de maat van de drums op en neer beweegt. Dan komt de broekspijp van een donkere herenpanthalon met plooien. Daarboven een dikke buik geperst in een wit overhemd met een donkerbruin tweed jasje er overheen, tot slot een vettige kin, glimmende wangen en stralende  kinderogen in een oudemannengezicht. Het is Allen. Allen Toussaint.
Mijn voet heeft me via de salontafel de muziek in geleid.”

The right path

23 oktober, 2014

#1
Vanmorgen stapte ik op de trein naar Deventer. Ik koos ervoor plaats te nemen in een 4-zits tegenover een man met zonnebril en een heleboel koffers, omdat ik benieuwd was naar zijn reisdoel en de zon daar fijn naar binnen scheen. Ik vroeg hem in het Engels -het leek me niet dat hij Nederlands sprak en dat bleek later waarheid- waar hij naartoe ging en hij antwoordde dat hij naar Turkije, zijn geboorteland en de plek waar hij woont, op weg was. Hij was in Nederland op vakantie geweest en had zijn laatste dagen in Duitsland besteed. Hij vroeg me of ik Turkije al eens heb bezocht waarop ik antwoordde van niet. “Dat zou je moeten doen, jouw komst zou Turkije goed doen.” Het hele gesprek hield hij zijn zonnebril op. Ik heb zijn ogen niet gezien. Normaal zou me dat storen, maar nu niet. Ook zijn naam bleef me onbekend. Hij vertelde over zijn dochters van mijn leeftijd en tijdens het gesprek kwam de politiek en de problematiek in het Midden-Oosten af en toe ter sprake. Hij leek zich zorgen te maken over de toekomst. Hij vroeg me naar mijn leven en ik antwoordde dat ik muzikant ben en muziek heb gestudeerd. Dat beviel hem. Toen ik uitgepraat was, nam hij me rustig in zich op en zei toen bedachtzaam: “I believe, you’re on the right path. Things will turn out good for you.” Niet veel later moest ik uitstappen en met zijn woorden nagalmend in mijn hoofd wenste ik hem een goede reis.

#2
Toen ik aan het einde van de dag weer op het perron stond om de trein terug naar Enschede te nemen, keek er een jongen naar me. Ik liep een stukje verderop en merkte dat hij me volgde. Om het te testen ging ik helemaal voorin de trein zitten. Net toen ik neergeploft was liep hij de coupé binnen en ging tegenover me zitten (wederom een 4-zits) Ik vond het ergens wat vreemd, maar bedacht me dat ik hetzelfde had kunnen doen. Hij verklaarde zijn gedrag door te zeggen dat hij meteen toen hij me zag, dacht een goed gesprek met me te kunnen hebben en dat wilde testen.
Hij vertelde dat hij uit Sierre Leone komt en nu op de Universiteit in Enschede Human Rights studeert. “To defence the defenceless”. Als enige van de familie in Nederland studeren doet hem af en toe eenzaam voelen, maar het opbouwen van  een bestaan met iets waarin hij gelooft en waarmee hij de mensheid dient geldt voor hem als het belangrijkst, zei hij. Dat vond ik mooi. Hij vroeg me net als de Turkse man eerder op de dag niet naar mijn naam of woonplaats, alleen naar mijn verhaal.
Op een gegeven moment sprak hij zelfverzekerder dan hij in het hele gesprek had geklonken: “You are on the right path, you just continue doing what you did and all will be fine.”.

 

Tags: ,

Optreden met Jon Shain

6 oktober, 2014

Een jaar geleden was ik bij poppodium Paco Plumtrek in Almelo. Daar trad de Amerikaan Jon Shain op.
Hij vroeg aan het publiek of er behalve hem nog meer songwriters aanwezig waren. Ik stak mijn hand op en hij nodigde me uit op het podium waar ik een uur en vele liedjes later pas weer vanaf zou komen.
Die avond miste ik de trein en belandde toen met hem en Rob, zijn tourmanager en beste vriend;
-‘The only time, I get really pissed-off is when people talk bad about Jon’s music”- in het huis van de organisator,
tjokvol oude jukeboxen waar alles mintgroen en bordeauxrood geschilderd was.
Ik sliep in de oude kamer van de zoon van de organisator. Het was of ik terug in de tijd was beland,
toen ik nog bij mijn oma logeerde en ik ‘s morgens grote groene bloemen op de gordijnen zag oplichten door de eerste zonnestralen. Terug naar de avond in Almelo. Daar is het idee geboren om op een volgende Nederland-Tour van Jon
ergens samen op te treden. Dat is vandaag gebeurd en wel in de prachtige galerie van kunstenares Adrie Arendsman
die zo vriendelijk was om haar ruimte ter beschikking te stellen. Voorafgaand aan het optreden heb ik voor Jon en Rob Indisch gekookt, het was fijn om elkaar weer te zien en ze een kijkje te geven in mijn leven.
Rob heeft een blog bijgehouden van Jon’s Nederland-tour en vanavond is er ook in voorgekomen.
Ik beschouw het artikel deels als mijn eerste Amerikaanse recensie.

Tags: , ,

Avontuur in Keulen

20 augustus, 2014

Samen met Soraya ben ik een week naar Duitsland geweest.
Het regende eigenlijk de hele tijd, maar dat maakte ons niet uit.
We besloten te couchsurfen in Keulen. Een meisje reageerde vrijwel direct op onze oproep voor een slaapplaats.
Ze schreef ons dat we meteen wel drie dagen mochten blijven. Dus gingen we op weg. Veel over haar wisten we niet,
behalve dat ze van gezond eten hield. Dat klonk ons wel goed in de oren, omdat we al een week lang veganistisch aten en eigenlijk over niets anders dan voedsel praatten. Bij aankomst leek het adres niet te bestaan.
We belden haar nummer en kregen een jongen aan de lijn, die zei dat hij haar vriendje was.
Hij zei dat hij eraan zou komen om ons naar het goede adres te leiden. En inderdaad:
Na een tijdje kwam een ietwat ongelukkig kijkende jongen met lange dreadlocks ons tegemoet lopen.
Per auto volgden we hem, langs grauwe gebouwen in een soort industriegebied.
Op een gegeven moment werd het bebost en zagen we overal graffiti op de muren.
Het begon te schemeren en ik voelde niet helemaal op mijn gemak, maar de gedachte
aan het feit dat we wel voor hetere vuren hadden gestaan (eens belandden we op een verlaten snelweg bij Berlijn
in de auto van een Israëlische zakenman die 180 km p/u reed, zijn kachel op standje nucleair had staan
en ons vertelde over alle SM feestjes die hij had bezocht, ons daarbij nogal veelbetekenend aankijkend,
waarop ik maar vroeg wat zijn lievelingsdier was) die gedachte dus, hield me rustig.
Terug naar Keulen.
“Hier is het”, wees hij naar een soort poort bij modder.
We stapten uit en liepen behoedzaam mee. We konden onze ogen niet geloven bij wat we toen zagen:
Een verzameling wagens met door de ramen kleine lichtjes, mensen bij een groot vuur, overal fietsen,
stukken hout, lege flessen, etalagepoppen en gereedschap.
We waren in een woonwagenkamp beland. Struikelend over honden en rondslingerende kinderen volgden we hem.
“Dit is onze gastenwagen” zei hij en wees op een van de houten wagens. “Hier is een kaars,
stroom hebben we helaas niet, er ligt een matras en jullie hebben zelf slaapzakken toch?”
We waren nogal overdonderd, maar ook onder de indruk en nieuwsgierig. Wat volgde
na een verrassend goede nacht slaap waren drie onvergetelijke dagen waarin ik alles wat ik dacht te weten over wonen opnieuw onder de loep heb genomen.

Tags: ,